Een winterochtend vol verwondering

https://video.wixstatic.com/video/8dda7e_421ae4b493964ecf85e294671b2ee9b3/360p/mp4/file.mp4

Vanmorgen werd ik wakker met iets magisch in de lucht. Niet zomaar een ochtend… nee, een ochtend vol twinkelende lichtjes, de geur van kaneel en dennen, en een zacht geritsel van cadeaupapier in de verte. Mijn pluizige oren trilden van opwinding. Ik rekte me uit, mijn blauwe muts schoof scheef, en mijn sjaal kriebelde een beetje tegen mijn kin. Maar wat ik zag toen ik mijn ogen opende… was pure kerstmagie.

De kamer was veranderd. Gisteren nog gewoon, vandaag een wonderland. Overal hingen lichtjes – warm en zacht, alsof ze fluisterden: “Het is bijna Kerstmis.” De kerstboom stond trots in de hoek, versierd met glinsterende ballen, houten figuurtjes en een ster die straalde als de zon. Onder de boom lagen pakjes, netjes ingepakt, met linten die lonkten naar nieuwsgierige pootjes.

Mijn plekje op de vensterbank was omgetoverd tot een knus hoekje. Een mini-slee stond naast me, en iemand had zelfs een klein kopje warme chocolademelk neergezet – met een marshmallow zo groot als mijn hoofd. Buiten dwarrelden de eerste sneeuwvlokken. Ik kon ze bijna horen zingen terwijl ze dansten naar de aarde.

Ik sprong van mijn plekje (oké, rolde een beetje) en huppelde naar het raam. De wereld was wit, stil en vredig. Binnen was het warm, buiten was het sprookjesachtig. En ik? Ik was precies waar ik moest zijn.

Vandaag ga ik kerstliedjes neuriën, me verstoppen tussen de cadeautjes, en misschien… heel misschien… een briefje schrijven aan de Kerstman. Want ook teddyberen hebben wensen. Mijn grootste? Dat iedereen deze winter een beetje warmte, een beetje magie, en een heleboel knuffels mag voelen.

Tot morgen, lief dagboek. En vergeet niet: kerst begint in je hart… en soms in een kamer vol lichtjes.